|
Een nieuw initiatief van Coke van Jou. Maandelijks zal er een interview worden geplaatst op de site met de titel 'Zo deal ik ermee'. De interviews beschrijven een persoonlijk verhaal van personen die last ondervinden/ ondervonden van het leven met een verslaafde. Wilt u ook anoniem uw verhaal delen in de vorm van een interview? mail dan naar
Dit e-mail adres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit onderdeel te kunnen bekijken
Wie ben je?
Ik ben moeder van een 28 jarige verslaafde zoon.
Met wie deal jij?
Ik vind dealen een heel naar woord in deze. Ik ben moeder van J. Hij gebruikt sinds 7 jaar cocaïne en is ten gevolge daarvan ook (periodiek) meer alcohol gaan gebruiken.
Drie jaar geleden stopte onze zoon met zijn studie. In de maanden daarna was hij hard aan het werk, toch had hij altijd geld tekort en vroeg af en toe of we hem wat wilden voorschieten. Het geld ontvingen we keurig bij zijn volgende salarisuitkering weer terug. Toch snapte ik niet waar hij het geld dat hij verdiende liet. De vragen daarover werden niet of vaag beantwoord.
Toen hij van mijn vader € 250,-- cadeau kreeg en dat binnen vijf dagen weg was, zonder verklaring heb ik hem de deur uitgezet. Met als mededeling, als je het antwoord kunt geven, dan ben je weer welkom. Ondertussen was er al geruime tijd ruzie over zijn tijden dat ie ’s ochtends zijn bed uitkwam (bijna niet dus) en dat hij andere afspraken ook niet of slecht nakwam. Drie dagen later wisten we dat hij een cocaïne verslaving had. Wij hadden van alles door onze gedachten laten gaan. Gokverslaafd, maar het bleek dus iets anders. Op dat moment leek het ons het ergste…
Omdat J. toch wel graag weer thuis wilde wonen ging hij naar de Jellinek toe. We spraken af dat zijn financiën door ons gecontroleerd zouden worden en dat hij er alles aan zou doen om van de cocaïne af te komen. Van één van zijn vrienden hoorden we toen dat hij ook gebruikte. We dachten beiden jongens zover te hebben dat ze er wat aan wilden doen. J. ging netjes naar de bijeenkomsten en was op een bepaald moment klaar met het programma. Ook wij als ouders waren ingeschakeld voor “systeemgesprekken”. Toch ging het af en toe “fout”. Maar dan gingen we voor een nieuwe goede dag!! J. heeft zijn schrijfopdrachten nooit gedaan. Ik vergoelijkte dat door zijn dyslexie. Dat was ook moeilijk, maar als ie het in zijn hoofd maar wel deed. En tja, daar kon ik niet in kijken.
Vanaf dat ik merkte dat het af en toe goed ging, maar ook nog af en toe fout, ging ik hem controleren. Ik wilde één keer per week zien, door een urinetest, of het echt gelukt was. Want op zijn, overigens prachtige, blauwe ogen kon ik hem niet meer vertrouwen. Tja en dan krijg je allerlei excuses waarom hij niet kon plassen op het moment dat ik het vroeg. Of dat hij net weg moest en dat het dus niet uitkwam, of dat ie dacht dat ik erin zou trappen dat ik appelsap stond te controleren. Kortom drama en het gebruik was niet gestopt.
Het geld?? Hij werkte in de horeca en kreeg iedere week veel fooi, daar kon ie af en toe wat van kopen. Dus op zoek naar een nieuwe plek om af te kicken. Crisis Care, het leek erop dat het daar beter werd aangepakt. Hij moest naar meetings en had individuele gesprekken. Maar ook na twee keer daar een start gemaakt te hebben, bleek dat hij het programma waarin hij schrijfopdrachten kreeg, gewoon niet volgde.
En ik als mams…Ik probeerde nog steeds om, er een fatsoenlijk dagritme in te krijgen, hem gezond te laten eten, te helpen met zinvolle dagbesteding (tenslotte werkte hij ’s avonds) en stimuleerde heel positief alle initiatieven die hij had. En die waren er! Hij ging bij de vrijwillige brandweer en was enthousiast over de opleiding. Er kwam een “eetclubje” met hele fijne collega’s, dat waren topavonden! Er werd gespaard, kostgeld betaald, kortom het ging prima. Een motor gekocht, een prachtige flatscreen TV, op vakantie naar Curaçao, Italië. Allemaal fijne dingen. Waarom hield ik dan zo’n vervelend onderbuik gevoel? Af en toe had ik een bui dat ik hem gewoon echt niet vertrouwde en dan ging ik zijn kamer opruimen. De eerste keer dat ik flessen verstopt vond geloofde ik dat het van een aantal keren was en opgespaard door de maanden heen. Maar waarom verstopte hij ze dan? Nieuwe afspraken gemaakt. Niet meer drinken op zijn slaapkamer, maar gewoon nog even beneden in de kamer en dan naar bed. Hoe naïef kun je zijn.
In december 2010 werden we opgeschrikt. J. was slachtoffer bij een gewapende overval op het restaurant waar hij werkte. Hij kwam heel sterk uit de strijd, dachten we. Maar in februari gebeurde er weer wat. Daarna was hij behoorlijk de kluts kwijt. Hij kwam thuis te zitten met een trauma. Gelukkig met alle support van zijn werk en een goede therapie kwam hij er weer bovenop.
Het lijkt alsof het allemaal wel te doen viel, maar wat zijn er veel ruzie’s geweest. Ruzie vooral over het liegen en bedriegen. Afgelopen jaar in augustus heb ik na een megaruzie als ultimatum gesteld dat hij bij ons mocht blijven wonen tot aan zijn brandweerexamen (november 2011). Nog steeds probeerde J. mij ervan te overtuigen dat niet hij, maar ik degene was die niet spoorde. Het ging toch goed. Ik kon zien dat hij zijn geld niet over de balk smeet en hij functioneerde goed op zijn werk en bij de brandweer. In september vond ik weer een hoeveelheid flessen. Hij zou weer terug naar Crisis Care. Keurig meldde hij dat ie een intakegesprek had, en wat de vervolgstappen deze keer waren. Drie weken later kwam ik erachter dat hij het hele verhaal verzonnen had.
Mijn verdriet, mijn boosheid, mijn machteloosheid kwamen niet bij hem binnen. Het leek hem allemaal niet veel te kunnen schelen. Soms was ie zelf verdrietig en zei hij dat ie het zo ook niet wilde.
In oktober gingen we samen naar Solutions, klinische opname leek de enige mogelijkheid om verder te komen. Bewust gekozen om te wachten tot na zijn brandweerexamen op 8 december. Het was aftellen. De laatste drie weken thuis waren gespannen. Hij deed wel heel erg zijn best maar voelde blijkbaar dat onze grens bereikt was. Er werd niet meer gedronken en alleen gewerkt en direct daarna weer naar huis. Geen vrienden, niets meer eromheen. Mijn hart brak. Dat is niet het leven dat je een 28 jarige toewenst.
Maar het doel, zijn doel, clean de kliniek in en dan in 28 dagen weer naar huis…En wat heb ik veel geleerd de afgelopen weken. Verslaving een ziekte… Wat doet het met mensen, wat doet het met de omgeving, maar ook wat kan een verslaafde er aan doen om ook al is hij verslaafd, niet meer te gaan gebruiken? Die hebben we inmiddels achter de rug. Hij is nu naar Zuid Afrika, want 28 dagen was (gelukkig) te kort!!! Ik moet er niet aan denken hem alweer thuis te hebben. Het voelde nog helemaal niet alsof hij er klaar voor was en dat vonden ze gelukkig bij Solutions ook. Er zijn gesprekken gevoerd met zijn werkgever. Hij kan niet meer terug naar zijn werk. Horeca is geen optie met deze verslaving. En ook de commandant en het team bij de brandweer weet inmiddels waar hij naartoe is en waarom. We wonen in een dorp, dus het zal wel langzamerhand bekend worden. De reacties zijn bij veel mensen verbaasd. Ze hebben niets gemerkt.
Afgelopen weken waren zwaar, maar ook is er een last van mijn schouders gevallen, ik hoef het niet meer alleen te doen! Zojuist heb ik J. gesproken, via skype. Hij is aan het werk om niet meer te gaan gebruiken. In Zuid Afrika zijn ze bezig om alle stappen die ik helaas niet met hem heb kunnen nemen, door te werken. Zo dat ze ook echt een plek in zijn lijf en hoofd krijgen. Het belangrijkste, zelfvertrouwen voor mijn kind, een goed joch die de kansen die hij krijgt en heeft gaat herkennen. Een jong volwassen met zijn leven voor zich, dat hij zelf kan winnen. Het is een worsteling en accepteerde ik het af en toe terugvallen. Nu weet ik dat dat onzin is. Vanaf nu geen alcohol of cocaïne meer. Maar meetings en per dag niet meer gebruiken.
Drie jaar in een notendop. De eerste vier jaar van het gebruik heb ik niet geweten. In één keer opgeschreven. De momenten dat ik me in slaap gehuild heb, dat ik machteloos schreeuwend tegenover hem gestaan heb op het punt om hem de deur uit te zetten staan er allemaal niet in. Maar die waren er, heel vaak.
Hoe is jullie relatie op het moment?
Warm maar afwachtend. Afspraak is nu dat de behandeling voortgezet moet worden bij thuiskomst. Hij woont nog thuis. Zodra hij stopt met naar meetings gaan moet hij onmiddellijk de deur uit.
Wat vind je het moeilijkste aan het dealen met een verslaafde?
De machteloosheid en de leugens.
Wat doe je ter ontspanning en afleiding?
Mijn eigen leven zo goed mogelijk leven. Werken, sporten en af en toe mijn hart luchten bij vriendinnen.
Wat is de beste tip die je ooit hebt gekregen als het gaat om het dealen met een verslaafde, of heb je zelf een goed advies?
Niets accepteren en je grenzen stellen. Als je dat niet doet gaat de verslaving onherroepelijk door.
Wat betekent de stichting Coke van Jou voor jou?
Nog niets, ben pas twee keer op de site geweest.
|
