|
Maandelijks zal er een interview worden geplaatst op de website met de titel 'Zo deal ik er mee'. De interviews beschrijven een persoonlijk verhaal van personen die te maken hebben met een verslaafde. Wilt u ook anoniem uw verhaal delen in de vorm van een interview? mail dan naar
Dit e-mail adres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit onderdeel te kunnen bekijken
 Wie ben je?
Ik ben moeder van 2 jongens, 25 en 21 jaar oud, gescheiden en opnieuw getrouwd . Mijn leeftijd is 52 en in het dagelijks leven werk ik parttime op de financiële administratie.
Met wie deal jij?
Mijn verhaal betreft mijn jongste zoon van 21, hij is verslaafd aan alcohol en drugs.
De problemen begonnen toe hij naar het voortgezet onderwijs ging. Hij ging spijbelen en soms kwam hij opeens heel laat thuis, en dan merkte we eigenlijk al wel dat er iets niet pluis was. Elke morgen bracht ik hem naar school, en zag hem vervolgens met zijn rugzak om weer naar huis lopen. Het was werkelijk elke ochtend volop ruzie om hem zijn bed uit te krijgen. We hebben toen besloten met hem naar Jeugdzorg te gaan. We hebben een aantal weken Familie First in huis gehad, wat even leek te werken, maar uiteindelijk ging het steeds slechter. Wat we in die jaren allemaal hebben meegemaakt is werkelijk verschrikkelijk. Uiteindelijk is hij uit huis geplaatst, na lang aandringen van ons want thuis was hij niet meer te hanteren. Dat voelde voor ons als een gigantische opluchting, rust in huis, geen ruzie, geen vernielingen, geen politie aan de deur. Maar ook weer een dubbel gevoel want je wilt niet dat het zo gaat met je kind, die wil je gewoon thuis hebben. Na een tijdje in een internaat gezeten te hebben is hij naar Frankrijk gegaan, en is na het volgen van het natraject is hij weer thuis komen wonen. Toen was hij bijna 18 jaar oud, en begonnen de problemen weer opnieuw.
Liegen, stelen, afpersen, bedreigen, vernielingen het begon weer gewoon van voor af aan. Wat voor ons echt de druppel was dat hij (nog geen 18) een keer midden in de nacht de sleutels van de auto heeft gepakt en daarmee aan het toeren is gegaan. De volgende dag stond de auto helemaal in de prak voor de deur, en meneer wist van niets meer, zo stoned en dronken was hij. Even daarna stonden er 2 grote kerels voor de deur die ons kwamen vertellen dat hij zijn grote mond moest houden over hun en dat ze hem anders wel eens een lesje zouden leren. Dat was werkelijk zeer beangstigend. Mijn man en ik hebben toen besloten om hem uit huis te zetten.
In de daarop volgende periode van 2 jaar heeft hij bij iemand ingewoond, even samengewoond, zijn flat uitgezet omdat hij een wietplantage had, vervolgens een ander flatje gekregen waar hij vorig jaar februari in is gaan wonen. Wij hebben hem geholpen met inrichten van dat flatje en gezorgd dat hij er financieel weer bovenop kwam. Hij kwam regelmatig eten, op de koffie en we ondersteunden hem op alle manieren, een wasje draaien, wat boodschappen voor hem doen en zorgen dat al zijn papierwerk in orde was. Daar is het eigenlijk maar een maand of 3 goed gegaan. Hij kwam regelmatig met de politie in aanraking, had geen geld, en het ging van kwaad tot erger. Ook weer afpersen, bedreigingen en noem het maar op. Afgelopen oktober zag het er naar uit dat hij ook uit dat flatje zou worden gezet en wij hebben toen (weer) paal en perk gesteld: als je naar een afkickkliniek gaat helpen we je en anders regel je het zelf maar. Hij is toen 2 maanden naar een kliniek geweest, en op 1 januari was hij weer thuis in zijn flatje. Binnen een paar weken was het weer helemaal mis. Niet komen opdagen op het werk, zijn rekeningen niet kunnen betalen, bedreigingen/afpersen omdat hij geld wilde, en weer de dreiging dat hij zijn flat uit moet. Tot gisteren zat hij weer in een kliniek maar is eerder naar huis gekomen omdat hij daar “niets kan leren” en “men van alles beloofd en het niet nakomt”. Maar hij is er zelf van overtuigd dat de knop bij hem om is en dat hij iets van zijn leven gaat maken.
Hoe is jullie relatie/ situatie op dit moment?
Hij is dus vandaag thuisgekomen, wel eens waar naar zijn eigen flatje, maar wij hebben besloten hem niet meer te helpen. Het is zijn beslissing waar wij niet achter staan, dus vinden wij ook dat hij het zelf moet regelen. We helpen hem ook niet meer door hem te helpen. Wij gaan zijn vangnet niet meer zijn.
Zelf zegt hij dat hij dat volkomen begrijpt. Hij is daar absoluut (nog) niet boos over, en zegt dat hij het helemaal zelf gaat regelen.
Wat vind je het moeilijkste aan het dealen met jouw naaste verslaafde?
Het moeilijkste voor ons is de haat/liefde verhouding. Ik heb wel eens gehoopt dat er iets met hem zou gebeuren, niets ernstigs, maar dat hij een paar weken onze verantwoording niet zou zijn. Ik heb zelfs ooit informatie ingewonnen of dat je afstand van je kind kon doen! Hij heeft de afgelopen 10 jaar alle energie uit ons getrokken, ons heel veel geld gekost, en er voor gezorgd dat wij nergens meer rustig konden zitten. En toch blijft hij mijn “liefste jongste”. En was ik weer blij hem vandaag te zien. Maar we hebben echt onze grens bereikt en gaan hem niet meer steunen omdat wij er absoluut geen vertrouwen in hebben dat het goed zal gaan. Het zal soms zwaar zijn onze poot stijf te houden, maar het moet. We gaan hem niet laten vallen, en zeggen ook niet dat we niets meer met hem te maken willen hebben, maar hij zal het echt allemaal zelf moeten regelen.
Wat doe je ter ontspanning en afleiding?
Door de jaren heen hebben wij gelukkig ook wel onze ontspanning gehad, we hebben een groot sociaal netwerk, ik heb veel gesport, bridge graag.
Wat is de beste tip die je ooit gekregen hebt als het gaat om het dealen met een verslaafde, of heb je zelf een goed advies?
Persoonlijk hebben wij nooit een echte goede tip gekregen hoe te handelen met een verslaafde. Wel vaak opmerkingen van mensen dat het hun niet zou gebeuren, en ze zouden het niet pikken etc. Zelfs de politie zei een keer “als het mijn kind was“ !!! Ja en wat dan? Ik gun het mijn ergste vijand nog niet. Wel denk ik dat wij toch wel geruime tijd te goedgelovig zijn geweest en ons al eerder hadden moeten realiseren dat hij gewoon een verslaafde is. Maar je steekt je kop in het zand en hoopt dat je toch elke keer weer het juiste tegen hem zegt en dat hij dan verandert.
Wat betekent Stichting Coke van Jou voor jou?
Ik heb een paar verhalen gelezen in het tijdschrift en op de site van Coke van Jou, en herken er heel veel in, maar dan ook echt heel veel. Natuurlijk weten we dat we niet de enige ouders zijn met een verslaafd kind, maar de herkenning is groot, en ik blijf zeker alles volgen.
|
